Een Praktische Gids voor het Identificeren van ABS- en PS-kunststoffen

  Het onderscheid tussen ABS (Acrylonitril-butadieen-styreen) en PS (Polystyreen) is een veelvoorkomende behoefte in de kunststofindustrie. Verschillende methoden, van eenvoudig tot meer observerend, kunnen worden gebruikt. Een definitieve nieuwe methode omvat het gebruik van ethylacetaat als oplosmiddel; bij afvegen zal ABS geen zijdeachtige draden vertonen, terwijl HIPS (High-Impact Polystyreen) wel zijdeachtige draden vormt, hoewel deze test het meest betrouwbaar is voor pure materialen. Veelvoorkomende identificatiemethoden zijn gebaseerd op visuele en fysieke eigenschappen. ABS heeft doorgaans een superieure oppervlakteglans en aanzienlijk betere taaiheid dan PS. Bij verbranding brandt ABS met een gele vlam zonder te druppelen en laat een oppervlak achter met dicht opeengepakte kleine gaatjes, waarbij een vage, zoete geur vrijkomt. PS heeft daarentegen verschillende typen: het heldere en transparante GPPS, het taaiere HIPS en het schuimkwaliteit EPS. HIPS heeft een gemiddelde glans en lagere taaiheid in vergelijking met ABS. Het brandt met een oranje-gele, vonkende vlam, produceert dichte zwarte rook en een kenmerkende styreengeur, en het oppervlak blijft helder na de brand. Een belangrijk visueel onderscheid is dat het snijvlak van HIPS witachtig lijkt, wat GPPS niet heeft. In specifieke toepassingen zoals tv-behuizingen, waar zowel ABS als HIPS worden gebruikt, is identificatie vaak gebaseerd op deze oppervlakte- en fysieke kenmerken. Een oppervlak met een hogere glans is meestal ABS. Bovendien, bij het proberen te breken met een tang, vertoont ABS een hogere hardheid en vereist meer kracht, waarna men verder kan onderscheiden door de vlam en de geur.